ظاهراً هدف از تصویب این قانون مبارزه با پدیده ای بوده است که متأسفانه امروزه در کشور ما رواج بسیاری پیدا کرده است.
پدیده اذیت و آزار زنان و دختران و تهیه فیلم و عکس از این عمل و د ر نهایت قرار دادن این فیلمها و عکسها در اینترنت و یا پخش آنها توسط سیستم بلوتوث.
متأسفانه مردم کشور ما از تکنولوژی به بدترین نحو استفاده می نمایند. خدا کند در رابطه با استفاده از تکنولوژی هسته ای جنبه اش را داشته باشیم که استفاده نادرستی
از آن انجام ندهیم. به هر حال کسی که به اذیت و آزار دختری و یا به عبارت دیگر تجاوز به او می پردازد بر اساس قوانین فعلی مملکت ما هم مجازاتش اعدام است.
بنابراین این قانون مجازات بیشتری را برای این عمل نمی تواند در نظر بگیرد.
اما این سوال را می توان پرسید که چرا با وجود مجازات سنگین اعدام که برای این اعمال وجود دارد باز هم کسانی به چنین اعمالی اقدام می کنند؟
پاسخ شاید این باشد که تهیه عکس و فیلم در بیشتر موارد برای این است که خود آن عمل فاش نشود نه اینکه فاش بشود. کسی که این عکس یا فیلم را می گیرد
قصدش این است که از داشتن چنین عکس و یا فیلمی به عنوان تضمینی جهت فاش نشدن عمل توسط قربانی استفاده کند و قربانی را تهدید نماید که اگر این عمل را فاش کند
او نیز  فیلم را پخش خواهد کرد و متأسفانه در جامعه ای که اینگونه فیلمها طرفدار دارد و به قول فرمانده نیروی انتظامی سریال بازیگر سریال نرگس سه میلیارد تومان گردش مالی
داشته است چنین تهدیدی بسیار هم جدی و ترسناک است. اصولاً نمی دانم چه مرضی گریبان جامعه ایرانی را گرفته است که به این امور علاقه خاصی نشان می دهد.
نمی دانم دقت کرده اید یا نه. به عنوان مثال در سینمای ایران چند موضوع هستند که خیلی زیاد مطرح می شوند و حتماً خیلی هم زیاد مشتری جذب می کنند.
مرد دو زنه و یا چند زنه. ازدواج. خیانت به همسر. فیلمهای زیادی را می توانم مثال بزنم که این موضوعات در آنها نقش اصلی را ایفا می کنند.
به نظرم نکته اصلی در همینجاست. قانونگذار باید به این فکر می کرد که چرا اینچنین تصاویری در این کشور طرفدار دارند و برای  آنها بازار وجود دارد.
چه چیزی باعث می شود که عده ای با دستکاری در یک بیلبورد تبلیغاتی در کرج از آن تصویر مستهجن پخش نمایند. چه چیزی باعث می شود فیلم  تجاوز چند نفر به یک دختر
و التماس کردنهای او به متجاوزان برای انصراف از عمل خود در موبایلهای تعداد قابل توجهی از مردم کشور ذخیره شود و بسیاری آن را ببینند و یا اینکه فیلمهای عروسی و استخر و
حتی اتاق پرو توسط شبکه های زیر زمینی فروش بروند. قطعاً اگر مشتری برای این فیلمها نبود فروش آنها هم معنا نداشت.
 قطعاً این تصاویر زیبایی ندارند. باید از خود بپرسیم مردم با چه انگیزه هایی این تصاویر را مشاهده می نمایند. البته همه این حرفها به این معنا نیست که قانونگذار باید تهیه کنندگان و توزیع کنندگان
این تصاویر را به حال خود رها کند اما حرف من این است که این فتنه را باید از ریشه خشکاند. کاری که مجلس در نظر دارد انجام دهد به عنوان یک مسکن شاید خوب باشد
اما درمان قطعی نیست. درمان قطعی این است که عملی که در لایه های بیرونی اجتماع بد و قبیح دانسته می شود و کسی حاضر نیست آن را تأیید نماید در لایه های زیرین
اجتماع نیز قبیح دانسته شود و افراد از انجام آن به هر بهانه ای خودداری نمایند.